در بعد از ظهری که هنوز بی خوابم تلفنی مرا بیدار باش می دهد . بر خاستن و خارج شدن فاصله ای را که من تخمین می زنم  به سخره می گیرد . یک ساعت زودتر در میدان انقلاب . شاید حالا سی سالی بگذرد . خوب یادم هست امرداد یک هزار و سیصد و هشتاد و پنج . کتاب فروشی های انقلاب همه بسته بودند . جمعه بود یحتمل . ازآخرین قدم های کودکانه ام روی این سنگ فرشها که شمرده و نفس نفس زنان مترش می کردم چند سالی از حوصله بزرگ شدنم سر رفته بود . وارداولین  کتابفروشی بازی که دیدم شدم .

ببخشیذ آقا : کتاب "صید قزل آلا در آمریکا " دارید .

بفرمایید طبقه پایین .

ببخشید آقا :....

در کتابهای زیست شناسی پرسه ای می زند و من که سعی می کنم بر خود مسلط باشم از پله ها بالا می آیم تا خنده ام را لای درز سنگفرشهای انقلاب خفه کنم .

جلو تر یکی دیگر باز است . تر و تمیز ..ساعتم را نگاه عاقل اندر سفیه می کنم .و دوباره می پرسم آقا :.....

کتاب را که می خرم شروع می کنم به ورق زدن. تا سر سینما بهمن . و نزدیک باجه بلیط فروشی شروع به خواندن می کنم . نیم ساعتی که می گذرد حس می کنم ساختمان رو به زوال قرمز روبرویم می خواهد سرخم کند . سر بالا می گیرم و زمان را جا گذاشته ام . انگار دلم نمی خواهد عقربه سرتق به هفت برسد تا من کتابم را تمام کنم . حالا که یک ساعتی می خواهم تمام تاخیر های عمرم را جبران کنم . بقیه اش مهم نیست .شاید در سی سال پیش جا مانده باشم . شاید میدان انقلاب اکنون ویرانه شده باشد . اوه نه ! هر چند من جامعه ای را وطن خطاب می کنم که به تروریسم محکوم می شود ولی خشونت را از دست خط بدم خط می زنم . شاید میدان انقلاب اکنون بعد از سی سال پر از قزل آلا شده باشد .

یک ساعت کتاب خوانی آزاد از "ریچارد براتیگان" و یک هدیه خوب سی سال می تواند روی سنگریزه های کف رودخانه جا بماند.