"به داداشی"

صدای ثانیه ها در آمده
قهقه تمام نمی شود
می خندی؟
نه!
می خندی؟
شراره های آتش
آیینه ای در چشمان ِ من
تقلا
تقلا
تقلا
تار ِ عنکبوتی می بافد
می خندی!
و ترانه پاره می شود.

+ "چشمانت"

                                         یکی را کشیده ام آنطرف تر

                                        لکه ای روی دیوار

+"موسیقی"

                                      لکه ها ، روی دیوار

                                      می رقصند

+"عشق"

                                     نیمه شب زمستانی

                                     برق رفته است

                                     لکه ای بر دیوار نیست

+"بهترین روز سال"

                                   لکه های روی دیوار - سرخ-

                                   لبان من ، مبهوت

+"زندگی"

                                  می خواهم از لکه های روی دیوار

                                  رمانی هزار صفحه ای

                                  بنویسم.

پ.ن۱: هرگونه نقد و ...توبیخی برای این روال شعری وارد است ! اینها را که می نویسم ، گیجم .گیج دردی که نیازمند عصیان و فراموشی ای  است ، که حاصل نمی شود .و سیر صعودی تعدیل "ربابم" را پیش گرفته است.

پ.ن ۲:ویرجینیا ولف : از یک لکه سیاه بر دیوار یک رمان می نویسد ؟؟!!!! نه؟

نوزادی بر تخت سفید بیمارستان تصویری سیاه از بیماری های اجتماعی ! با جسمی که به زحمت تکه پاره های آن به هم دوخته شده است.

مادر : مطمئن نیستم دوباره تکرار نشود !

کلمه ی اجتماعی اکنون برای من  سرواژه ی است از :

آزردگیٍ
جنسیٍ
تب دارٍ
مردمٍ
ایران ،
عینیتٍ
یاس و .....

پ.ن: دست نوشته های اجتماعی بارسنگینٍ  درد آلودی دارند!

 فروتنانه به خاک دست سایید

با لبخند بر لبانش

و انوار محصور در صورتش 

روزی که گذشت روز مهندس بود ! "تبریک به جامعه مهندسی"

....تا سال گذشته که این روز برای ما ...حتی دانشجوی سال آخر مهندسی و ترم ۷ !!!! مبارک نبود !

مهندس نشده بودیم ؟!

این هم از امسال ...که ....وارد جامعه ی هنر شدیم و باز ...!؟؟؟

حکایت ما را چه می شود ؟